Dr Brzeski udzielał nam pomocy bezinteresownie, nigdy nie pytał czy możemy płacić. Po likwidacji getta w Brzesku (jesień 1942, nie pamiętam daty) ukryłam się w okolicznej wsi, w Jadownikach, u tamtejszego gospodarza Józefa Topolskiego. Miałam w obrębie jego gospodarstwa kilka kryjówek i tam, to w jednej, to w drugiej przebywałam. W czasie pobytu w ukryciu, chorowałam kilkakrotnie bardzo ciężko, raz na zapalenie płuc, raz miałam krwotok, potem chorowałam na zapalenie stawów. Wezwany przez mojego gospodarza Topolskiego, dr Brzeski kilka razy do mnie przyjeżdżał w nocy, część drogi musiał odbywać pieszo. Czynił to za każdym razem zupełnie bezinteresownie i nie mógł liczyć nawet na zapłatę po wojnie, bo stan mego zdrowia był taki, że wątpliwym było, czy będę żyła. Po wojnie dowiedziałam się od Żydów brzeskich, że dr. Brzeski pomagał w czasie okupacji Żydom, a nawet ukrywał w piwnicy u siebie niejakiego Schiffa z Brzeska”.Jan Brzeski leczył również Stefanię Liban i jej siostrę wraz z siostrzenicą, ukrywającym się we wsi Jasień. Brzeski płacił za lekarstwa dla żydowskiego chłopca, który ukrywał się z matką we wsi Pomianowa. Ponadto przechowywał odzież i kosztowności niejakiej Heleny Taub-Jachcel. Brzeski pomógł jej także w zdobyciu fałszywych dokumentów na nazwisko Helena Janicka oraz zaopatrzył ją w metrykę chrztu.