W 1809 tereny te wraz z cyrkułem zamojskim weszły w skład Księstwa Warszawskiego, a potem Królestwa Polskiego, wyjąwszy okręg krakowski (Wolne Miasto Kraków), który ostatecznie wszedł do Galicji po powstaniu krakowskim w 1846 r. W latach 1809–1815 okręg tarnopolski znajdował się przejściowo pod władaniem RosjiBohdan Winiarski, Ustrój prawno-polityczny Galicji, Warszawa-Lublin-Łódź 1915, s. 4–6..
Najistotniejsza zmiana w tym czasie dotyczyła administracji kraju, z którego utworzono gubernatorstwo, a którego administrowanie powierzono gubernatorowi z kolegialnym gubernium z siedzibą we Lwowie, podlegającemu Zjednoczonej Kancelarii Nadwornej w WiedniuStanisław Grodziski, Historia ustroju społeczno-politycznego Galicji 1772–1848, Wrocław 1971, s. 23.. W skład gubernium, poza gubernatorem, wchodzili radcy gubernialni (Gubernialrathe), mianowani przez panującegoOswald Balzer, Historia ustroju Austrii w zarysie, Lwów 1899, s. 355, 405, 407, 854–855.. Podlegali mu starostowie (Kreishauptmann) stojący na czele cyrkułów (Kreis). W latach 1772–1867 cyrkuł był podstawową jednostką rządowej administracji terenowej w Galicji, było ich początkowo w 1773 – 6, następnie 18. Podlegały im dominia i magistraty.