W kolejnych latach wysłany jako minister do stałego przedstawicielstwa przy Pakcie Północnoatlantyckim i Organizacji Narodów Zjednoczonych (jako zastępca stałego przedstawiciela w randze ambasadora w latach 1969–1972), w 1969 był podsekretarzem stanu w Foreign and Commonwealth Office. Od 1972 do 1975 był ambasadorem Wielkiej Brytanii w Japonii.

W 1975 odszedł z dyplomacji, poświęcając się karierze biznesowej. Zajmował stanowiska dyrektorskie m.in. w koncernie Globalstar, kierował także National Trust w hrabstwie Wessex. W 1979 wybrany posłem do Parlamentu Europejskiego z ramienia Partii Konserwatywnej. Przystąpił do frakcji Europejscy Demokraci, kierował delegacją ds. stosunków z Japonią. W 1984 nie ubiegał się o reelekcję. Od 1985 do 1988 kierował komitetem zamorskim Confederation of British Industry, od lat 70. opublikował także kilka książek na tematy polityczne, międzynarodowe i środowiskowe.

Od 1971 był żonaty z Simone Georginą de Ferranti, doczekali się dwójki dzieci.

Odznaczenia Odznaczony m.in. Orderem św. Michała i św.