Na terenie Rzeczypospolitej Obojga Narodów po Soborze Trydenckim w skład katolickiego duchowieństwa parafialnego wchodzili proboszczowie (w polszczyźnie XVI-XVIII wieku zwanie plebanami), wikariusze oraz prebendarze tacy jak: prepozyci szpitalni, mansjonarze i altaryściSzczepaniak J., Duchowieństwo diecezji krakowskiej w XVIII wieku. Studium prozopograficzne., Antykwa, Kraków 2010..
Urzędy i funkcje Proboszcz był odpowiedzialny za całokształt spraw parafialnych. Swobodnie dysponował dochodem pochodzącym z majątku parafialnego (beneficjum), a do jego obowiązków należało: odprawianie liturgii, sprawowanie sakramentów, głoszenie kazań, katechizowanie, prowadzenie ksiąg metrykalnych oraz dokumentacji kościelnej, a także opieka nad majątkiem kościelnym, oraz instytucjami parafialnymi takimi jak szkoły i szpitale (w istocie przytułki dla chorych i ubogich).
Wikariusze byli zatrudniani przez plebanów na czas określony, zazwyczaj na rok lud dwa. Utrzymywali się z wypłacanej przez proboszcza pensji, najczęściej wynoszącej od 100 do 300 złotych rocznie.