1 sierpnia 1914 został zmobilizowany i wysłany do Tyrolu Południowego. Na froncie włoskim walczył do 30 października 1918 jako dowódca grupy artylerii. Jego oddziałem macierzystym był batalion artylerii fortecznej nr 1. Awansował na stopień nadporucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 listopada 1914 i kapitana rezerwy ze starszeństwem z 1 lutego 1918. W 1918 ukończył czterotygodniowy kurs przeciwaeroplanowy.
1 listopada 1918 w Przemyślu jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. Do października 1919 dowodził na froncie baterią i grupą artylerii. Z dniem 2 grudnia 1919 został przydzielony z 10 pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy baterii zapasowej 12 pułku artylerii polowej.. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W lipcu 1920 objął dowództwo dywizjonu szkolnego artylerii zenitowej w Warszawie, pierwszej jednostki artylerii przeciwlotniczej w Siłach Zbrojnych II Rzeczypospolitej. 20 kwietnia 1921 dowodzony przez niego oddział został przeformowany w baterię zapasową artylerii zenitowej, a 24 sierpnia tego roku w dywizjon artylerii zenitowej. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy dywizjonu.