Opis architektoniczny Obecnie kamienica jest budynkiem czterokondygnacyjnym, trzytraktowym, podpiwniczonym, z użytkowym poddaszem, pokrytym dachem kalenicowym. Pierwotnie cała elewacja utrzymana była w stylu neorenesansowym, na całej powierzchni była boniowana a wszystkie otwory okienne były odcinkowo wysklepione. Zmieniło się to po remoncie w 1897 roku, gdy kamienicy nadano cechy klasycystyczne. Szeroka, 10 -osiowa elewacja podzielona jest horyzontalnie gzymsami międzykondygnacyjnymi, z otworami okiennymi wspartymi na tychże gzymsach i z sienią przelotową w osi budynku. Okna mają wąskie opaski profilowane (I piętro) lub proste otoczone półwałkiem. Nad oknami trzeciej i czwartej kondygnacji znajdują się łukowate obdasznice. Dostęp do wyższych kondygnacji jest z sieni przelotowej. W 1979 roku komunikację zapewniały schody drewniane policzkowe oparte na belkach, dwubiegowe ze spocznikami. Przednia część parteru zajmowały pomieszczenia sklepowe a w tylnej znajdowały się warsztaty rzemieślnicze.
Po 1945 Kamienica przetrwała działania wojenne w 1945 roku. W 1958 roku wyremontowano część parterową. W latach 2007–2009 przeprowadzono gruntowny remont pierzei zachodniej.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
K-3