W czasach Republiki Weimarskiej pensjonariuszki był kierowane do zakładu przez tzw. Jugendamty, czyli urzędy ds. młodzieży. Były to dziewczęta po różnych przejściach życiowych, między innymi takie, które przedwcześnie zostały matkami, bądź też za różne występki zostały wyrzucone z dotychczasowych szkół; określano je niekiedy jako upadłe moralnie (sittlich gefallen). Z reguły pobyt dziewcząt w fundacji trwał do ukończenia przez nie dziewiętnastego roku życia. Początkowo przewidziano ilość miejsc w fundacji na 63 podopieczne. Jednak przestrzeń mieszkalna pozwalała pomieścić znacznie więcej dziewcząt i często zdarzało się, że liczba ta dochodziła do 100. Zarządzanie fundacją należało do superintendenta parafii ewangelickiej w Braniewie i wydelegowanej siostry z Macierzystego Domu Diakonijnego w Królewcu. W domu pracowało więcej diakonis przysyłanych z Królewca (np. w 1912 było ich 7, w 1945 –11). Za posługę duchowną był odpowiedzialny pastor protestancki, któremu w tym celu przydzielony został opłacany przez prowincję kaznodzieja pomocniczy Karl Wilhelm Hildebrandt.