Analiza Portrety Stanisława Wyspiańskiego charakteryzują się migawkowym ujęciem sceny, w której wykadrowany model przyjmuje naturalną pozę. A chwyta je migawkowo, w jakiemś ruchu charakterystycznym, lub chwili przeżycia duchowego, iż czynią nam wrażenie nie portretów, lecz na gorącym uczynku pochwyconych wyrywków z dramatów, których nie znamy początku i końca. Na obrazie chłopca przedstawiono od czubka głowy do łokcia w centrum pola obrazowego. Jego postać wypełnia znaczną część obrazu, stanowiąc jego główny motyw. Kompozycyjnemu wyróżnieniu postaci sprzyja także jasne, jednolite tło.
Interpretacja W portretach Stanisław Wyspiański często przedstawiał dzieci na neutralnym tle. Zastosowanie jednolitej przestrzeni pozwalało artyście skoncentrować uwagę widza na temacie przedstawienia oraz wzmocnić psychologiczny wymiar obrazu. Na obrazie Józio wydaje się zmęczony, co może potwierdzać gest wspierającej głowę ręki oraz podkrążone oczy. Wyraz jego oczu, który w literaturze bywa także interpretowany jako smutny, refleksyjny czy melancholijny, może świadczyć o jego przedwczesnej dojrzałości. Również może wskazywać na wewnętrzny świat (uczuć, myśli) chłopca, który dla widzów pozostaje nieprzenikniony. W historii sztuki taki sposób portretowania charakteryzował wizerunki osób dorosłych.