W 1823 roku Christian August Brandis opublikował „De perditis Aristotelis libris de ideis et de bono”, w którym analizował zaginione księgi Arystotelesa dotyczące idei i dobra. Ta praca była ważnym przełomem w badaniach nad naukami niepisanymi PlatonaBrandis, De perditis Aristotelis libris de ideis et de bono, 1823.. Tłumaczenie tej pracy na język angielski ukazało się w 2005 roku pod tytułem „A Study of the Lost Books of Aristotle on the Ideas and on the Good or on Philosophy”Brandis, A Study of the Lost Books of Aristotle, Frankfurt am Main 2005.. W 1826 roku Friedrich Adolf Trendelenburg opublikował pracę „Platonis de ideis et numeris doctrina ex Aristotele illustrata”, w której wyjaśniał naukę Platona o ideach i liczbach na podstawie prac ArystotelesaTrendelenburg, Platonis de ideis et numeris doctrina ex Aristotele illustrata, 1826.. Ta praca przyczyniła się do dalszego rozwoju rozumienia nauk niepisanych Platona. W wydanych pośmiertnie w 1832 roku „Vorlesungen über die Geschichte der Philosophie”Hegel, Vorlesungen über die Geschichte der Philosophie, 1832. Hegel zauważył, powołując się na rozprawę Brandisa, że gdybyśmy mieli dostęp do nauk niepisanych Platona znanych z wykładu „O dobru”, mielibyśmy bardziej uporządkowaną filozofię Platona, ponieważ Plato systematycznie przedstawiał tam swoje poglądy.