W latach 1940–1941 kamienica znajdowała się na terenie getta. W marcu 1941 roku w wyniku zmiany granic dzielnicy zamkniętej i przesunięcia muru getta na wlot placu Grzybowskiego znalazła się po stronie aryjskiej. Wysiedlono żydowskich mieszkańców budynku, a w ich miejsce wprowadzili się niemieccy lokatorzy.
W wyniku działań wojennych dom przetrwał, ale został zdewastowany oraz utracił ostatnie piętro, które spłonęło podczas powstania warszawskiego i zostało rozebrane w 1946 roku. Obniżony budynek przykryto płaskim dachem, a piętro nie zostało odbudowane. W latach 50. XX wieku skuto tynki i dekoracje z elewacji budynku.
W 1987 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków.
W 2008 roku Eleonora Bergman próbowała bezskutecznie przekonać Ronalda Laudera do sfinansowania remontu kamienicy. W 2014 roku rozpoczął się remont elewacji frontowej sfinansowany przez dzielnicę Śródmieście.
W 2020 roku na tylnej ścianie kamienicy Tytus Brzozowski namalował mural przedstawiający wybrane budynki związane z żydowską społecznością Warszawy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Architektura modernizmu w Warszawie Warszawa Nufelda