Roman Matus (ur. 26 lutego 1896 w Buczynie, zm. ?) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 26 lutego 1896 w Buczynie, w ówczesnym powiecie bocheńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Ludwiki z Kośmiderów. Był bratem Józefa (ur. 1894), rolnika, żołnierza 2 pułku piechoty Legionów Polskich, inwalidy wojennego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości... Szkołę powszechną i średnią ukończył w Krakowie. W 1915 zdał maturę. Od 1911 należał do Polskich Drużyn Strzeleckich, a od następnego roku również do Skautingu.
W marcu 1915 został wcielony c. i k. Pułku Piechoty Nr 13. Ukończył szkołę oficerów rezerwy. Od 1 października 1915 do 5 sierpnia 1918, z dwumiesięczną przerwą, walczył na froncie. Był ranny. Na stopień porucznika () rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916. Później został przemianowany na oficera zawodowego w tym samym stopniu ale ze starszeństwem z 1 listopada 1916. 1 listopada 1918 zakończył służbę w cesarskiej i królewskiej Armii i wstąpił do Legii Oficerskiej w Krakowie, a następnie do 8 pułku piechoty, późniejszego 13 pułku piechoty. W grudniu 1918 poddał się operacji w związku z raną otrzymaną podczas I wojny światowej. Od 7 stycznia 1919 z niezagojoną raną walczył na wojnie z Ukraińcami.