nowatorska metoda pomiaru dokładności pól magnetycznych Wielkiego Zderzacza Hadronów, która pozwoliła na zmniejszenie o rząd wielkości systematycznych błędów pomiarowych w stosunku do pierwotnego projektu eksperymentu; modele parametryczne do symulacji transportu protonów w polu magnetycznym Wielkiego Zderzacza Hadronów zastosowane zamiast całkowania trajektorii; modelowanie błędów położeń detektorów, których dokładność pozwoliła na wysoką precyzję pomiaru przekrojów czynnych zderzeń elastycznych protonów oraz na odkrycie cząstki Odderon; modelowanie nieliniowych równań transportu protonów w akceleratorze pozwalających na pomiar pędu protonu w zderzeniach nieelastycznych.
Równolegle uczył się śpiewu operowego na lekcjach prywatnych początkowo u prof. Romualda Miazgi, a następnie u prof. Katarzyny Zachwatowicz-Jasieńskiej. Jako student Politechniki Warszawskiej był współtwórcą i jednym z pierwszych wykonawców cyklu koncertów Wielka Muzyka w Małej Auli na Politechnice Warszawskiej. W ramach koncertów wykonał m.in. partię solową barytona w Carmina Burana Carla Orffa w 2003 roku oraz recitale arii i pieśni. Następnie odbył studia na (klasa śpiewu operowego prof. i Ave Sikk) i zajmuje się wykonawstwem chorału gregoriańskiego, muzyki dawnej, romantycznej i współczesnej. Uczestniczył w kursach mistrzowskich prowadzonych m.in.