Maria Ludwika Nowicka-Marusczyk (ur. 6 czerwca 1940 w Poniewieżu) – polska socjolożka, działaczka opozycyjna.
Życiorys W październiku 1956 jako uczennica Liceum Ogólnokształcącego w Kazimierzu Dolnym organizowała zbiórki dla powstańców węgierskich. Ukończyła studia na Wydziale Polonistyki (1962) oraz Wydziale Filozofii i Socjologii (1965) Uniwersytetu Warszawskiego.
Pracowała w administracji w Wyższej Szkole Pedagogicznej oraz Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (1967–1970), analityczka w Śląskim Wydawnictwie Prasowym w Katowicach (1970–1972), redaktorka gazety zakładowej „Wiadomości Ośrodka” w Centralnym Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Separator tamże (1972–1975), socjolożka w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w Gdańsku (1975–1977), inspektorka oraz starsza inspektorka w Urzędzie Miejskim w Sopocie (1977–1979). W latach 1979–1980 pozostawała bez zatrudnienia. Od grudnia 1980 pracowała w Międzyzakładowej Komisji Związkowej NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, socjolożka w Zespole Analiz Bieżących, specjalistka ds. społecznych w oddziale Ośrodka Prac Społeczno-Zawodowych. Od listopada 1981 była samodzielną pracowniczką ds. organizowania pomocy zimowej. W latach 1982–1989 udostępniała swoje mieszkanie na potrzeby spotkań działaczy „Solidarności”.