Tadeusz Buza (ur. 21 lipca 1911) – polski konduktor tramwajowy, „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. Życiorys W trakcie II wojny światowej zamieszkiwał w Warszawie, pracując jako konduktor tramwajowy. Fachem tym, trudził się już przed 1939 r. Był działaczem Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, brał udział w kampanii polskiej. W grudniu 1939 roku wrócił do Warszawy (mieszkał przy ul. Stalowej 28) i do swojej pracy. Korzystając z faktu, że jeździł na linii, której trasa przebiegała przez getto warszawskie, dostarczał do żydowskiej dzielnicy żywność, czym pomagał Żydom. Był też członkiem podziemnej organizacji tramwajarzy. W roku 1941 oddelegowany przez Niemców Buza pracował jako kierowca na terenach wschodnich, zajętych przez nazistów. Jeżdżąc stale z i do Warszawy, przekazywał rodzinom osób z warszawskiego getta paczki i listy od krewnych. Po wybuchu powstania w getcie w kwietniu 1943 r. pomagał uciekającym kanałami z getta Żydom. W 1943 roku znajomy ze Lwowa skierował do niego niejakiego Leona Schachtera, Żyda ze Stanisławowa w dystrykcie Galicja. Tadeusz przyjął uciekiniera do własnego mieszkania i zdobył dla niego fałszywe dokumenty na nazwisko Władysław Łopuszański. Na Stalowej Schachter przebywał ponad miesiąc. Potem, gdyż zagrożenie stało się zbyt duże, Buza przeprowadził go do znajomych mieszkających przy ul.