O miłości ksiąg dwie – rozprawka Cypriana Kamila Norwida z 1857 roku na temat miłości w małżeństwie w dwóch księgach.
Powstanie utworu Rozprawka Norwida powstała w drugiej połowie 1857 jako rezultat jego refleksji na temat jego ostatnich perypetii uczuciowych: nieudanych zabiegów o rękę Marii Trębickiej (Smutną zaśpiewam pieśń...) oraz bliżej nieznanej przygody, o której pisał w liście do tejże Trębickiej z 28 sierpnia 1857 (248): spotkałem kobietę i oszukałem się w dni niewiele, jak zawsze, ile razy kobiecie jako kobiecie wierzyłem. (...) Zresztą to tak być musi – kobiety wieku tego, a mianowicie polskie, są najczęściej osoby przymiotów anielskich – bez najmniejszej ironii to powtarzam: przymiotów anielskich. W obliczu Aniołów czas jest żadnym warunkiem – praca niezrozumiałą rzeczą – dramat piosnką.
Polecenie napisania rozprawki wyszło od Marii Bolewskiej, która główne jej myśli poznała bezpośrednio z ust Norwida. Poeta spełnił jej życzenie, między innymi po to, by ją zniechęcić do dalszych prób swatania go, ukazując jak pesymistycznie ocenia szanse współczesnych mu polskich małżeństw. Utwór ukazał się w Pamiętniku Biblioteki Kórnickiej w 1958.
Treść