Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 460 km².
Ekologia Głównym habitatem sterowika niebieskobrzuchego są nizinne lasy tropikalne, także lasy otwarte o niezbyt gęstym zalesieniu i pola uprawne. Spotykany jest także wśród roślinności porastającej plaże. Jest gatunkiem osiadłym. Dieta tego gatunku jest słabo zbadana, składa się z owadów prostokrzydłych (Orthoptera), dużych chrząszczy (Coleoptera), a także ślimaków (Gastropoda). Długość pokolenia jest określana na 3,4 roku.
Rozmnażanie Brak informacji na temat rozmnażania oprócz tego, że gniazduje w termitierach.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody gatunek ten został zaliczony do kategorii NT ( – bliski zagrożenia). Ptak ten jest słabo poznany i nie ma dokładnych szacunków na temat jego liczebności. Populacja tego gatunku prawdopodobnie nie przekracza 10 000 dorosłych osobników.