W 1877 r., po otrzymaniu dyplomu inżyniera kolejowego, został zastępcą naczelnika odcinka przy budowie drugiego toru kolei Moskwa – Brześć Litewski (1877–1878), a następnie w wydz. technicznym służby drogowej Towarzystwa Dróg Żelaznych Południowo-Zachodnich w Kijowie (1879–1880). W tym samym Towarzystwie był kierownikiem działu stacji i sygnalizacji w Odessie (1881–1894). Potem był zastępcą naczelnika budowy kolei Perm – Kotłas (1895–1896). W latach 1897–1905 był głównym inżynierem budowy linii kolejowych Moskwa – Windawa, a następnie Petersburg – Witebsk, w tym okresie przebudował 25-kilometrową linię Petersburg – Carskie Sioło. W 1906 r. wykonał projekt budowy kolei dojazdowych do kopalni węgla w guberni riazańskiej.

W latach 1908–1910 był zastępcą naczelnika służby drogowej w dziale nowych robót kolei Petersburg-Moskwa. Od 1911 prowadził prace studialne, a po powstaniu w 1912 Towarzystwa Kolei Zachodnio-Uralskiej został prezesem jego zarządu. W tym samym czasie został prezesem zarządu Towarzystwa Uralskiej Kolei Północno-Wschodniej. Mimo trudności spowodowanych I wojną światową, doprowadził do końca budowę obu tych dróg żelaznych oraz zorganizował zarządy ich eksploatacji. Od 1914 r. był p.o. członka Rady Inżynierskiej przy Min.