Testy w warunkach bojowych potwierdziły wysoką niezawodność maski przeciwgazowej Zielinskiego–Kummanta, która dodatkowo została sprawdzona przez specjalistów z państw ententy. Choć prace nad maską zakończono w 1915 roku, weszła ona na uzbrojenie armii rosyjskiej dopiero w lutym 1916 roku, dzięki czemu straty spowodowane przez bojowe środki trujące wroga gwałtownie spadły.
W sumie w latach I wojny światowej do armii wysłano ponad 11 milionów masek przeciwgazowych. Problemem był powszechny brak wykształcenia rosyjskich żołnierzy, którzy nie potrafili przeczytać instrukcji i nie rozumieli wyjaśnień przełożonych na temat użycia maski, a w efekcie nie potrafili jej prawidłowo używać. Ponadto często zdejmowali oni maski przedwcześnie, nie wiedząc, że gaz zalegał w okopach przez długi czas po zakończeniu ataku.
Opis Maska przeciwgazowa Zielinskiego–Kummanta została wykonana w kolorze pomarańczowym. Wyposażone były w pochłaniacze różniące się kształtem i pojemnością: typ „piotrogrodzki” o przekroju prostokątnym (masa węgla 160 gramów) oraz dwa typy z owalnym przekrojem pudełka, „moskiewski” i „kazański” (masa węgla 250 i 200 gramów). W pierwszej wersji maski wdychane i wydychane powietrze przechodziło przez pochłaniacz;