Po szesnastu latach pracy jako mistrzyni położnych w Châtelet w Paryżu, w 1754 wróciła do Owernii i zaczęła udzielać bezpłatnych lekcji kobietom zajmującym się porodami na obszarach wiejskich. Wymyśliła manekina (z drewna, kartonu, tkaniny, bawełny), odtwarzającego naturalnej wielkości miednicę kobiety podczas porodu i pozwalającego na różne manipulacje. Z decyzji administratora prowincji Owernii we Francji manekin trafił do głównych miast prowincji. W 1759 Angélique du Coudray opublikowała Abrégé de l'art des accouchements, będący rewizją i rozszerzeniem wcześniejszego podręcznika położnictwa z 1667. Bez medycznego żargonu, za pomocą prostego języka zanotowała w nim wiele praktycznych rad. Drugie wydanie, opublikowane w 1769, zostało zilustrowane 26 kolorowymi rycinami, dzięki temu było pomocne również dla osób, które nie potrafiły czytać. W 1759 Ludwik XV dał jej patent i pensję: w zamian du Coudray jeździła z lekcjami położnictwa po całym królestwie w celu zmniejszenia śmiertelności niemowląt. Mając czterdzieści pięć lat, przez prawie ćwierć wieku (do 1783), pomimo kłopotów z podagrą i otyłością, przemierzając Francję, wyszkoliła ponad 4 000 kobiet, które uczyły kolejne kobiety (razem ok. 10 000).