Bezpośrednio za nadbudówką dziobową był maszt palowy, dalej pojedynczy wysoki komin z nawiewnikiem przed nim, oraz drugi maszt na końcu nadbudówki na rufie.
Przyjęta w projekcie wyporność kontraktowa, określana też w publikacjach jako standardowa, wynosiła 350 ton. Spotykana w dokumentach jest też wartość 342 ton, prawdopodobnie kontraktowa bez uzbrojenia, oraz wyporność konstrukcyjna 340 ton. W polskiej służbie wyporność pełna sięgnęła 441 t w przypadku „Generała Hallera”.
Długość całkowita kanonierek wynosiła 50,04 m, a długość między pionami 47 m. Szerokość okrętów według polskich źródeł wynosiła 6,92 m. Spotykana w publikacjach ogólnych jest też szerokość 6,8 m. Zanurzenie kontraktowe przy wyporności 350 t wynosiło: średnie 2,64 m, a na rufie 2,9 m. Przy wyporności pełnej 441 t zanurzenie średnie wynosiło 3,05 m, a na rufie 3,25 m.
Napęd Napęd jednostek stanowiły dwie tłokowe maszyny parowe potrójnego rozprężenia o łącznej mocy indykowanej 1150 KM, które napędzały dwie śruby. Parę dostarczały dwa kotły wodnorurkowe systemu Normand;