Ostatnia z bajek – opowiadanie Cypriana Kamila Norwida z 1882 stanowiące pierwszą część Tetralogii epickiej.
O utworze Utwór powstał na tle zainteresowań Norwida glossolaliami, a w związku z tym i językiem zwierząt, które uważał za parabolicznych naszych braci. Problemy te stanowiły przedmiot osobnego memoriału złożonego przez Norwida w paryskim Towarzystwie Filologicznym. W późniejszym czasie zaowocowały notatkami etno-filologicznymi. Dodatkowym bodźcem dla dalszych badań w tym kierunku stała się praca Karola Darwina Wyraz uczuć u człowieka i zwierząt, której refleksy znalazły się również w tekście Fabulizm Darwina. Innym źródłem inspiracji, a może nawet pomysłów literackich, stały się wspomnienia Aleksandra Niewiarowskiego na temat życia cyganerii warszawskiej publikowane na przełomie 1881 i 1882 w Kurierze Warszawskim. Wśród licznych anegdot, w których pojawia się również nazwisko Norwida, znalazł się tam opis zabawnego sporu pomiędzy Sewerynem Sierpińskim a Stanisławem Bogusławskim na temat tego, czy w przyszłości ludzie będą się mogli porozumiewać z różnymi gatunkami zwierząt. Niektóre z wypowiedzi Bogusławskiego wskazują na bardzo bliski związek z tekstem Ostatniej z bajek. Opis tego sporu ukazał się w styczniu 1882. Powstanie Ostatniej z bajek datuje się na koniec 1882.