II Anioł leciał nad wioską i śpiewał pieśń pochwalną na cześć nowo narodzonego człowieka i jego niezwykłej piękności. Piękny jest odpowiedziały motyle i muszki, lecz kiedy zacznie biegać będzie nas łapał w siatki i przyszpilał do kapelusza. Jego celem jest bowiem ująć podstępem, zabić i obrócić na swoją korzyść. Ptaszki dodały, że odrąbie ich skrzydła i ozdobi nimi kapelusze kobiet, które nie potrafią rozwijać swej piękności, tylko przyoblekać się w cudzą. Na co odezwała się wiewiórka, że człowiek bez skrępowania wybiera wszelkie jej zapasy, skazując ją na śmierć głodową. A nam - odrzekł mały ptaszek - wykłuwa oczy, byśmy piękniej śpiewały. Cielę wspomniało ostrzeżenia swego stryja, który mówiłł, że człowiek nawet gdy gładzi zwierzę, to tylko sprawdza ile mu narosło mięsa, a gdy zabije wołu, skórę przeznaczy na obuwie, rogi na naczynia albo instrumenty, a z kości uczyni przedmioty służące grze. Owca, która oddawała człowiekowi mleko i wełnę poskarżyła się, że on tymczasem jeszcze zjada jej dzieci. Usłyszał te skargi żebrak i pożalił się, że zjadając wszystko i tak wszystkich ludzi - braci nie nakarmił!… Zasmucił się anioł i łzę uronił. Tymczasem pieśń dotarła do żubra w gęstwinie puszczy: stworzenie nie zna człowieka umiarkowanego. Jego energia szaleje w nim.