Mennica w Złotym Stoku – mennica działająca w Złotym Stoku w latach 1520-1621. W późniejszych latach pełniła funkcje urzędu górniczego, sądowego oraz gimnazjum chemicznego.
Budynek wpisany jest do rejestru zabytków: mennica, ob. mieszkania, pl. Kościelny 1, XVI, XIX, nr rej.: A/5199/806/WŁ z 14.04.1981
Architektura Jest to budynek pierwotnie zbudowany z cegły i kamienia z dachem pokrytym dachówką otoczony kamiennym murem. Główne wejście na wewnętrzny dziedziniec prowadziło przez korytarz zamknięty z obu stron bramami. Z piwnicy mennicy prowadził wąski i niski tunel do krypty pod kościołem ewangelickim. Dzięki swojej architekturze, mennica została zbudowana w taki sposób, który pomógł jej uchronić się przed rabusiami.
Historia Wybudowana mennica w 1520 roku rozpoczęła bicie monet. Wcześniej miejscem produkcji monet był zamek. Ród Podiebradów monety bił do 1570 roku. Wilhelm z Rožemberku, właściciel miasta dostał prawo na bicie monet w 1581 do swojej śmierci w 1592 r. Do 1595 roku w mennicy monety bite były przez brata magnata Piotra Wocka. Następnym właścicielem był książę Joachim Fryderyk. Po wojnie trzydziestoletniej w mennicy znajdowała się probiernia. W latach 1769– 1779 w budynku mennicy mieścił się Wyższy Urząd Górniczy, który zarządzał wszystkimi kopalniami na Śląsku, a po nim Deputacja Górnicza.