Po 1977 zaczęła tworzyć tkaniny artystyczne. Pierwszą tkaninę Jak połączyć ze sobą punkty liniami prostymi przy użyciu maszyny do szycia przygotowała na Biennale Tkaniny Artystycznej w Lozannie w 1977, gdzie trafiła w drodze konkursowej. Tkanina została przyjęta z sukcesem. Praca ta wyznaczyła jej późniejsze konceptualne zainteresowania. Mimo że została wpisana przez krytyków w osiągnięcia Polskiej Szkoły Tkaniny, Bohdziewicz nie pracowała z wykorzystaniem tradycyjnego warsztatu tkackiego. Pracowała w oparciu o gotowe materiały, jak również za pomocą maszyny do szycia nanosiła rysunek tworzony z nici.
W 1979 roku, podczas 9. edycji Biennale Tkaniny w Lozannie, pokazała tkaninę w formie książki, eksperymentując z formatem dzieła i narracyjnością w medium tekstylnym. Zaprezentowała tam jedną z najważniejszych w swoim dorobku prac Jedenaście możliwych układów linii pionowych i poziomych. Od lat 80. XX wieku tworzyła tkaniny wielkoformatowe (256 możliwych układów znaku zawierającego osiem elementów 1987, Bez tytułu lata 80., 100 kombinacji dodawania 1990).