Urzędujący od 1970 roku prezydent Anwar as-Sadat postanowił doprowadzić do zmiany pozycji Egiptu na Bliskim Wschodzie. Uznał, że jedynym wyjściem jest niespodziewany i zmasowany atak na Izrael. W tym celu podjął rozmowy ze Związkiem Radzieckim w celu wzmocnienia egipskiej obrony przeciwlotniczej, która uniemożliwiłaby Siłom Powietrznym Izraela przeprowadzenie ataków w głąb terytorium egipskiego. Armię egipską nasycono większą ilością broni przeciwpancernej. Przygotowania do natarcia połączone były ze skuteczną dezinformacją, dzięki czemu Izraelczycy zbagatelizowali możliwość ataku ze strony państw arabskich. 6 października 1973 roku, w trakcie żydowskiego święta Jom Kipur, doszło do jednoczesnego ataku z zaskoczenia Syrii i Egiptu na Izrael.
Wydarzenia przed bitwą
15 października Izraelczycy rozpoczęli operację „Abirej Lew”, której celami było dotarcie do Kanału Sueskiego, utworzenie na nim przepraw na zachodni brzeg i stworzenie na nim przyczółków. W tym samym dniu siły 143 Rezerwowej Dywizji Pancernej gen. Ariela Szarona zaangażowały się w walki z Egipcjanami na wschodnim brzegu kanału, m.in. w rejonie Chińskiej Farmy. 17 października utworzono przeprawę na kanale.