Sztolnia Książęca (niem. Fürsten Stollen, Mittelgebirge) – średniowieczna sztolnia o długości ok. 480 m w Złotym Stoku.
Sztolnia położona jest w Górach Złotych u podnóża Góry Krzyżowej w wąwozie Złoty Jar obok potoku Trująca.
Budowa Sztolnia jest poziomym niskim chodnikiem o wąskim wejściu i znacznie wyższym, dochodzącym do 3 m w głębi korytarzu. Oprócz wydobywania złota odwadniała oraz wentylowała wyrobiska w Górze Krzyżowej.
Historia Sztolnie rozpoczęto drążyć w XII wieku. Pierwsza oficjalna wzmianka na temat sztolni pochodzi z 29 maja 1501 roku. Nazwa sztolni pojawia się w sporze gwarków o obiektach górniczych nad Złotym Stokiem. Kolejny dokument z 8 maja 1543 r. wspomina o sztolni odwadniającej na obszarze Sztolni Książęcej w Górze Krzyżowej. Sprawozdanie z lustracji terenów górniczych Złotego Stoku z 1573 r. wspomina o sztolni w Mittelgebirge, która ma 200 łatrów długości (ok. 380 m). Kolejne wzmianki o sztolni pochodzą z dokumentów z pierwszej połowy XVIII w., kiedy swoją działalność w Złotym Stoku rozpoczynali Schärffenbergowie. W dokumencie z 1702 r. wymieniona z nazwy Fürsten Stollen oceniana była jako zachowana w dobrym stanie. Sztolnia uznawana była wówczas prawdopodobnie za jeden z ważniejszych obiektów górniczych w Złotym Stoku, gdyż na planie Księstwa Ziębickiego z 1736 r. została zaznaczona.