Dzieło ostatecznie odnaleziono w 2012 roku w Stanach Zjednoczonych.
znacząco wpłynął na działalność muzeum, gdyż nakłady finansowe na kulturę zostały ograniczone. Słabo opłacani pracownicy (miesięczna pensja pracowników wyższego szczebla odpowiadała 12 dolarom) podjęli działania mające na celu ocalenie zbiorów przed zniszczeniem, zwłaszcza na skutek wzrostu wilgotności powietrza. Po dwuletnim zamknięciu, w lutym 2022 roku muzeum zostało częściowo ponownie otwarte dla publiczności. Dyrektorem placówki jest Roberto Cárdenas.
Architektura Muzeum znajduje się we wschodniej części . Budynek zaprojektowało biuro architektoniczne Siso & Shaw Associated (głównym architektem był Daniel Fernández-Shaw). Projekt nadzorował architekt Nicolás Sidorkovs. Gmach muzeum wznoszono w latach 1970–1983. Główne budulce to zbrojony beton, szkło i stal.
Ekspozycja została rozlokowana na pięciu kondygnacjach w 16 salach, z czego część jest wykorzystywana do prezentacji wystaw czasowych. Obecnie budynek ma dwa razy większą powierzchnię użytkową niż pierwotna siedziba – jest to około 9 tysięcy m². W celu eliminacji szkodliwego wpływu ultrafioletu na zbiory podczas oświetlania światłem dziennym zastosowano specjalne filtry.