Wprowadzono również mniejsze usprawnienia, takie jak ulepszone polecenia DOS, bardziej efektywne wykorzystanie pamięci górnej ( oraz jądro DOS są do niej automatycznie wczytywane) oraz możliwość bezpośredniego użycia zmiennych środowiskowych w linii poleceń.
MS-DOS 7.1 dodał obsługę systemu plików FAT32 (do 2 TB na wolumin), podczas gdy MS-DOS 7.0 i wcześniejsze wersje rozpoznawały jedynie FAT12 i FAT16. Logiczne Adresowanie Bloków (, skrótowo LBA) także jest obsługiwane w MS-DOS 7.x, umożliwiając dostęp do dużych dysków twardych w przeciwieństwie do starszych wersji wykorzystujących adresowanie CHS (cylinder-głowica-sektor). Za pomocą nowego parametru dodano wsparcie dla roku 2000 dla polecenia .
MS-DOS 7.x dodał obsługę graficznego interfejsu użytkownika z Windows 9x, który nie może być uruchamiany z wcześniejszych wersji MS-DOS. Choć polecenie zwykle zwraca numer wersji Windows, istnieją oficjalne nawiązania do wersji MS-DOS. Przykładowo, próba uruchomienia pliku (po zmianie nazwy na ) pochodzącego z Windows 95 OSR2 lub Windows 98 bezpośrednio ze starszego wydania MS-DOS, spowoduje wyświetlenie następującego komunikatu:
W przypadku Windows 95 RTM zostanie wyświetlony numer 7.0.