W 1426 powstanie objęło również Maltę. Buntownicy przejęli kontrolę nad wyspami, podczas gdy żołnierze Monroya i jego żona, Constance de Monroy, zostali otoczeni w Castrum Maris.
Informacje o niepokojach na wyspach maltańskich do króla Alfonsa V Aragońskiego trafiły dopiero na początku 1427, który był zaskoczony trwających powstaniem na Malcie i Gozo, gdyż wcześniej nie otrzymywał skarg od lokalnej ludności.
Negocjacje i groźba interwencji W marcu 1427 z inicjatywy Alfonsa V Aragońskiego, dwóch jego najbliższych współpracowników z Królestwa Sycylii, Nicola de Speciale i Guglielmo de Muntayans zostali wyznaczeni do przyjrzenia się niepokojom na Malcie. De Muntayans osobiście udał się na Maltę, aby na miejscu ocenić sytuację. Po powrocie na Sycylię zeznał, że został znieważony na wyspach maltańskich, w efekcie czego rozpoczęto przygotowania do ataku na Maltę i stłumienia buntu siłą.