Stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie agronomii uzyskał w 1968 na podstawie rozprawy Wpływ intensywnego nawożenia i deszczowania na niektóre rośliny uprawiane na glebie wytworzonej z lessów.
Praca naukowo–dydaktyczna W macierzystej uczelni pracował kolejno jako laborant (1956), asystent (1957–1961), starszy asystent (1961–1965), adiunkt (1965–1970), docent (1970–1975), prof. nadzw. (1975–1980, prof. zw. (1980–2003)Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Red. M. Halawa. T. III. Ośrodek Przetwarzania Informacji. Warszawa 2000, s. 65 ISBN 83-905295-8-0.Złota Księga Nauki Polskiej 1999. Red. K. Pikoń, A. Sokołowska. Wydawnictwo Helion Gliwice 1999, s. 206-207. ISBN 83-7197-091-9.
Prowadził badania gł. z zakresu ekologii stosowanej, związków między warunkami siedliska produkcyjnego a wzrostem, rozwojem i plonowaniem roślin. Był wybitnym specjalistą w zakresie uprawy roli i roślin, twórcą szkoły naukowej ekologicznych podstaw agrotechniki, znanym i uznanym nie tylko w kraju lecz i za granicąJózef Starczewski. Prof. zw. dr hab. Leszek Malicki w Akademii Podlaskiej w Siedlcach. [w:] Fragm. Agron. 2(78), s. 14-17, 2003..