Do końca XIX w. Kurpie Biali nosili bawełniano-wełniano-lniane portki w bronzki, czyli w paski (biały, czerwony, czarny i żółty – najczęściej stosowany układ). Potem upowszechniły się jednobarwne sukieniaki w tym samym kolorze co sukmany. Bywały też portki z bronzeckami z lnianej białej osnowy i bawełnianego wątku z białej i czarnej nitki. Na portki – zwane sagatysami – używano sagatu, czyli tkaniny z białą lnianą osnową i czarnym lnianym lub bawełnianym wątkiem. Szyto też portki z sukna tłuścinnego, czyli białego i grubego. Portki zapinano na drewniany wystrugany kołeczek (knebelek), noszono też paski z surowej skóry albo konopne sznurki.
Na głowie przez cały rok noszono granatową sukienną czapkę z lakierowanym daszkiem, nad którym był czarny pasek przypięty z obu stron na dwa czarne okrągłe guziki. Młodzi chłopcy nosili rondelki – okrągłe granatowe czapki z sukna, obramione czarnym barankiem, podobne do czapek szlachty zagrodowej. Na nogi zakładano buty z cholewami zaprasowanymi na mokro na jeden z dwóch sposobów: albo na kant (fałdy mijały się), albo na obarzanek (opasanie cholewy czterema wałkami). Biedniejsi na nogach okręconych w lniane miękkie onuce nosili chodaki z bydlęcej skóry zawiązywane na konopne sznurki, zwane buśkami – nazwy kurpie nie znano. Latem zaś, pracując, chodzono boso.