Od strony dłoni zostawiano fryzkę, zastępnik koronki.
Na koszulę kobiety nakładały kitel lub kitloch – nie sięgającą kostek spódnicę (kieckę) z przyszytym do niej dopasowanym stanikiem (kabatem). W pasie zawiązywano fartuch sięgający kolan (grupa ostrowska) lub równy ze spódnicą (grupa pułtuska).
Ozdobę stanowiło kilka sznurów korali i zawiązana na głowie na okrągło chustka. W święta była to wełniana kolorowa chustka ozdobiona różami i dużymi frędzlami, tzw. salinówka, na co dzień noszono chustki perkalowe kupowane na targu. Mężatki upinały warkocz szpilkami z ozdobami i drobnymi kwiatami.
Gdy było chłodno, zakładano kaftan wolny lub okrywano się fartuchem od przyodziewku. W grupie pułtuskiej spod rękawa kaftana wystawał haftowany mankiet koszuli. Zimą okrywano się buronkami lub dywanami, a w grupie pułtuskiej watowanymi angierkami na podszewce z samodziałowego płótna w kratę. Szyto je z czarnej gładkiej fabrycznej tkaniny, miała ok. 1 m długości i sięgała kolan, nie miała kołnierza, zapinano ją z przodu na duże haftki. Była dopasowana do figury i układała się w szerokie fałdy przez wszycie wachlarzowatych klinów – obwód angierki u dołu miał ok. 2,5 m. Kołnierz zakończony był ostrym szpicem na plecach. Angierkę zdobiono jak kaftan wolny, a rękawy obu były identyczne.