Synagoga w Żydaczowie – drewniana bożnica w Żydaczowie o bogato zdobionym polichromiami wnętrzu. Wzniesiona w 1742 roku, zniszczona podczas II wojny światowej.
Historia Pierwsze zachowane wzmianki o społeczności żydowskiej w Żydaczowie sięgają połowy XV wieku. Drewnianą synagogę wzniesiono w miejscowości w 1742 roku. W drugiej dekadzie XX w. przeprowadzono jej remont, który obejmował zmianę dachu na blaszany, jednocześnie likwidując jego załamanie.
Bożnicę zniszczono podczas II wojny światowej.
Architektura Synagoga była drewnianym budynkiem z zewnątrz pionowo odeskowaną salą główną o ścianach zrębowych z lisicami. Do sali głównej na planie kwadratu, o wymiarach 9 × 9 m, przylegała od zachodu sień o konstrukcji sumikowo-łątkowej, nad którą na piętrze znajdował się babiniec z dostawionymi, jednobiegowymi schodami. Ściany zewnętrzne sali głównej z bliźniaczymi oknami. Budynek wieńczył dach o konstrukcji krokwiowo-jętkowej, pseudołamany. Wnętrze sali zwieńczone zostało wbudowaną w poddasze kopułą na bębnie, do którego wkraczała nadstawa aron ha-kodesza. Niezupełnie dopasowana wysokość szafy ołtarzowej pozwala przypuszczać, iż powstała daleko od synagogi. Aron ha-kodesz ozdobiono płaskorzeźbą dwugłowego orła dzierżącego szofar i lulaw i kolumienkami, na których znalazł się motyw winorośli.