Dzieje Filipa – grecki apokryf Nowego Testamentu.
Charakterystyka Apokryf dotyczy dwóch postaci o imieniu Filip: apostoła i diakona. Tradycja myliła te dwie osoby już w II wieku. Składają się nań niezależne od siebie części, przy czym Marek Starowieyski proponuje wyodrębnienie czterech zasadniczych części apokryfu. Części te tworzą łącznie szesnaście epizodów (razem z męczeństwem). Apokryf powstawał od połowy IV do połowy V wieku, przy czym najstarsza jest część ostatnia (od ósmego epizodu). Cenzurowano tekst apokryfu, przykładowo sekcji enkratycznych. Do połowy XIX wieku Dzieje Filipa były znane tylko ze wzmianek. Jako pierwszy fragmenty opublikował Konstantin von Tischendorf, następnie czynili to Pierre Batiffol i Alfred Maximilien Bonnet. W 1974 roku François Bovon i Bertrand Bouvier w bibliotece klasztoru Ksenofonta odkryli manuskrypt Dziejów Filipa z XIV wieku, który okazał się najbardziej kompletnym tekstem apokryfu.
Podział i treść Część I. Na część pierwszą składa się epizod I, który odnosi się do apostoła Filipa. Ma on tendencję enkratyczną, powstał w IV wieku. Opowiada o nawróceniu wdowy i wskrzeszeniu młodzieńca, który odbył podróż po piekle.