Są tępe, szerokie, mają do 14 mm wysokości i są wybrzuszone. W obecności aniliny blaszki najpierw stają się trochę cytrynowożółte, a następnie bardziej pomarańczowo-czerwone. W obecności siarczanu żelaza blaszki stają się czerwonawe. Trzon O wysokości 4–7 cm i 1–2 cm szerokości, prawie cylindryczny, biały i nigdy nie zaczerwieniony. Od podstawy z wiekiem przybiera bardzo brudny szaro-brązowy odcień. Młode osobniki mają twardy, pełny i jędrny trzon, później staje się miękki, gąbczasty i komorowy. Miąższ Za młodu nieco brudnobiały i bardzo jędrny, później prawie zawsze ma szarawy kolor, a czasami ma również brązowawe obszary. W reakcji z fenolem staje się zielono gwajakowy, w obecności siarczanu żelaza szybko staje się ceglastoczerwony, z wiekiem staje się brudnoczerwony. Świeży i młody grzyb prawie nie pachnie i smakuje zdecydowanie, ale nigdy nie jest nieznośnie piekący. Podobnie jak wszystkie gołąbki o ostrym smaku, gołąbek winnopurpurowy nie jest jadalny. Cechy mikroskopowe Zaokrąglone do eliptycznych zarodniki mają 8–10 µm długości i 5,7–8 (–9) µm szerokości. Podstawki mają 35–55 lat µm długości i 9–14 µm, każda ma cztery zarodniki. Pleurocystydy o 70–90 µm długości i 8–15 µm szerokości są bardzo liczne. W sulfowanilinie stają się czarno-szare.