W okresie II wojny światowej prowadził biuro techniczno-handlowe w Warszawie. Podczas powstania warszawskiego w 1944 w którym utracił cały swój majątek przebywał poza stolicą. Po wojnie był najpierw dyrektorem technicznym w Państwowych Zakładach Bawełnianych Nr 8 w Łodzi, a następnie doradcą technicznym i komisarzem oszczędnościowym w Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. Rewolucji 1905. W latach 1946–1948 wicedyrektor techniczny w Państwowych Zakładach Przemysłu Bawełnianego Nr 14 w Łodzi i prezesem zarządu spółki „Warrant”. W 1948 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 319, rząd 1, miejsce 11).
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi
Życie prywatne Był synem Wojciecha i Eweliny z Kołłątajów, pochodzącej z rodziny powstańców styczniowych, starszym bratem lekarza i generała WP Jana Kołłątaja-Srzednickiego (1883–1944). Od 1907 mąż absolwentki warszawskiego Konserwatorium Muzycznego i właścicielki Poniżowa w gub. mohylewskiej Marii Wandy z Obmińskich (1880–1943). Mieli córkę, uczestniczkę powstania warszawskiego i inżyniera rolnictwa, Wandę (1915–1991) żonę Jana Lubińskiego oraz syna, absolwenta SGGW, Zygmunta (1920–1987)Władysław Franciszek Srzednicki, M.J.