Mniejsze wskazówki są reprezentowane przez zeznania naocznych świadków, które również doprowadziły do powstania pewnych szkiców. Niektóre z nich zostały zebrane przy okazji zamachu bombowego na budynek sądu w Pordenone (24 marca 2003), przy okazji którego zbadano również nagrania wideo z systemu bezpieczeństwa. Ujawniły one jednak mylące obrazy, na których wydawało się, że można dostrzec jedynie mężczyznę w ubraniu maskującym z pozornie sztucznymi wąsami.
Abstrahując od motywów, łatwo jest rozpoznać cele zamachowca na podstawie skutków eksplozji, cech ofiar oraz czasu i miejsc ataków. Urządzenia zazwyczaj eksplodują w kierunku osoby, często powodując trwałe obrażenia dłoni (zazwyczaj utratę pierwszych trzech palców) i oczu. Ofiarami są zwykłe osoby, wybrane przypadkowo, czasami dzieci. Jak wspomniano wcześniej, czasy i lokalizacje wykazują wyraźne preferencje dla okresów wakacyjnych i świątecznych i nie wykluczają celów związanych z religią.
Na tej podstawie sporządzono profil zamachowca, wykorzystując doświadczenie ekspertów w polowaniu na seryjnych morderców.