wściekłość, furia, wstyd, ojczyzna, różne stanowiska, stany duszy zmieniające się często.
W bohaterach powieści łatwo można rozpoznać genewskich przyjaciół: Krasińskiego i Reeve'a. postaci obydwu bohaterów wyposażył autor w rzeczywiste rysy, ale też dał upust fantazji. Swego przyjaciela uczynił lordem zgodnie ze swymi upodobaniami i modą literacką. Wprowadził też motyw zerwania przyjaźni w związku ze zhańbieniem się Adama, który nie podjął walki o wolność ojczyzny. W opowieści o Adamie Szaleńcu podjął Krasiński pierwszą próbę zobiektywizowania swojego konfliktu związanego z wybuchem powstania listopadowego.
W charakterach głównych bohaterów można odnaleźć rysy rozproszone w korespondencji z Henrykiem Reeve'm, a zapowiadające ulubioną postać literacką Krasińskiego. Są to początki postaci hrabiego Henryka z Nie-boskiej komedii. Adam Szaleniec jest pierwszym literackim autoportretem Krasińskiego. Charakteryzuje go przede wszystkim bezgraniczna nienawiść do wroga, uwidaczniająca się w powieści w rozważaniach historiozoficznych nad upadkiem cesarstwa rzymskiego. Łączenie losów Polski z losami cesarstwa rzymskiego zdaje się zapowiadać przyszłego Irydiona. Adam Szaleniec nienawidzący tyranów i marzący o walce o wolność jest pełen sprzeczności, które prowadzą go do hańby i klęski życiowej.