Według niemieckiego raportu z 30 marca 1942 roku liczba ofiar „polowania na Żydów” sięgnęła 64 osób.
W nocie dyplomatycznej poświęconej niemieckim zbrodniom na ludności cywilnej, którą ludowy komisarz spraw zagranicznych Wiaczesław Mołotow wystosował 27 kwietnia 1942 roku do rządów państw utrzymujących stosunki dyplomatyczne z ZSRR, znalazła się informacja o zamordowaniu 14 tys. mieszkańców Charkowa. W dokumencie tym nie wspomniano jednak, że zdecydowana większość ofiar była narodowości żydowskiej.
Sowiecka komisja śledcza, która po wyparciu Niemców z Charkowa badała miejsce zbrodni w Drobyckim Jarze, oszacowała liczbę ofiar na około 15 tys. Według Arada wszystkie ofiary były narodowości żydowskiej. Autorzy Encyclopedia of Camps and Ghettos wskazują jednak, że byłaby to liczba znacznie wyższa, niż wskazywałyby wyniki spisu ludności z grudnia 1941 roku. Z tego powodu przypuszczają, że część zwłok odnalezionych w Drobyckim Jarze mogła należeć do ofiar nieżydowskich, w tym sowieckich jeńców wojennych. Szacują jednocześnie, że w czasie niemieckiej okupacji zamordowano w Charkowie około 12 tys. Żydów.
Odpowiedzialność sprawców Ołeksij Kramarenko został z niejasnych przyczyn aresztowany i rozstrzelany przez Gestapo w sierpniu 1942 roku.