W getcie szybko zpanowały tragiczne warunki bytowe i sanitarne. Szerzyły się głód i choroby, a wodę musiano uzyskiwać, topiąc śnieg. Na terenie getta istniała co prawda studnia, lecz ponad 10 tys. więźniów dozwolono czerpać wodę tylko przez godzinę w ciągu dnia. Żywność w zasadzie nie była wydawana. Niektórzy niemieccy policjanci strzegący granic getta zgadzali się jednak za łapówkę wypuszczać Żydów za druty, gdzie mogli zakupić żywność lub zdobyć wodę. W barakach, które w normalnych warunkach były zdolne pomieścić około 60–70 osób, stłoczono po kilkaset osób. Panowały silne mrozy, tymczasem baraki były w większości pozbawione drzwi i okien, a ich urządzenia grzewcze i kanalizacyjne były niesprawne. Według jednego z ocalałych na skutek mrozów, głodu i chorób umierało codziennie około 20–30 osób. Usuwanie zwłok z baraków było dozwolone tylko w określonych godzinach o poranku.