Ekologia Jego głównym habitatem są zarośla, wrzosowiska, wiecznie zielone lasy, ogrody, lasy górskie na wysokości do 2800 m n.p.m. Sezonowo występuje w niższych partiach wyspy. Stwierdzono przystosowanie tego gatunku do lasów wtórnych oraz użytków rolnych, ogrodów, plantacji i upraw rolnych. Jest gatunkiem osiadłym. Długość pokolenia jest określana na 2,5 roku.
Dieta tego gatunku składa się głównie z owadów: pluskwiaków (Hemiptera), prostoskrzydłych (Orthoptera), ważek (Odonata), chrząszczy (Coleoptera), motyli (Lepidoptera) i gąsienic. Zjada także nektar i owoce m.in. Aphloia theiformis, lantany pospolitej (Lantana camara), pieprzu brazylijskiego (Schinus terebenthifolius). Nektar uzyskuje z różnych gatunków roślin m.in. lantany pospolitej, kuflika cytrynowego (Callistemon citrinus), czapetki jambos (Syzygium jambos), Hypericum lanceolatum, Sophora denudata, Gaertnera vaginata. Łącznie stwierdzono spijanie nektaru z więcej niż 24 gatunków roślin. Żeruje w hałaśliwych grupach od 4 do 10 osobników, czasem do 20, a wyjątkowo w dużych stadach liczących ponad 200 osobników. Czasami dołącza do nich muchodławka maskareńska (Terpsiphone bourbonnensis).