Już w styczniu 1984 r. miejsce stacjonowania tej jednostki zostało otoczone przez Afgańczyków, a dowódca pułku uciekł w środku bitwy helikopterem. Rochlin przejął wówczas dowodzenie, odpierając atak, za co przywrócono mu rangę i stanowisko dowódcy pułku. Jesienią 1984 r., podczas operacji w Urgun, został zestrzelony wraz ze śmigłowcem, którym podróżował. Złamał wówczas obie nogi oraz kręgosłup. Przechodził rehabilitację w Kabulu, a następnie w Taszkiencie. Po powrocie do zdrowia został przydzielony do dowodzenia 152 Dywizją Strzelców Zmotoryzowanych w Kutaisi, a rok później objął dowodzenie 75 Dywizją Strzelców Zmotoryzowanych w Nachiczewanie. Podczas rozpadu ZSRR był świadkiem masowych dezercji i pogromu w Sumgaicie.
W 1991 r. rozpoczął edukację w Akademii Sztabu Generalnego, którą ukończył w 1993 r. W czerwcu tego samego roku został dowódcą 8 Gwardyjskiego Korpusu Armii i garnizonu w Wołgogradzie. W listopadzie 1994 r. jego Korpus został wysłany do Czeczenii, gdzie od 1 grudnia 1994 r. do lutego 1995 r. dowodził północnym zgrupowaniem wojsk federalnych. Był jednym z czterech generałów prowadzących szturm na Grozny, przy czym jego grupa jako jedyna zdołała zdobyć przyczółek w mieście, w efekcie czego prawie wszystkie kluczowe punkty miasta zostały zajęte przez jednostki Rochlina, w tym pałac prezydencki Dżochara Dudajewa.