Model zero trust (ang. zero trust model) – model bezpieczeństwa sieciowego, w którym założeniem jest brak zaufania do jakichkolwiek urządzeń, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych w stosunku do sieci przedsiębiorstwa.

Zasada działania Kluczową ideą modelu Zero Trust jest "nie ufaj, zawsze weryfikuj", co sugeruje, że użytkownikom i urządzeniom nie należy domyślnie ufać, nawet w zaufanych sieciach.

Zamiast polegać na tradycyjnym podejściu opartym na zabezpieczeniu granic sieci, model zero trust koncentruje się na zabezpieczaniu danych na poziomie indywidualnych zasobów. Kluczowymi elementami tego modelu są: uwierzytelnienie, autoryzacja oraz ciągłe monitorowanie dostępu do zasobów sieciowych. Model ten zakłada, że zagrożenia mogą pochodzić zarówno spoza jak i wewnątrz organizacji, dlatego niezmiennie traktuje każdy próbę dostępu do zasobów z założeniem braku zaufania.

Historia 1990: Podstawowa segmentacja sieci Pojawiają się początkowe próby segmentacji sieci przy użyciu VLAN-ów czy podsieci. Podejście to jest bardzo ograniczone – nie ma uwierzytelniania, minimalnych restrykcji i niewielu wewnętrznych możliwości zabezpieczania. Wprowadzone ograniczenia można łatwo obejść.