Do przesiedlenia Żydów przystąpiono w marcu. Kluczową rolę w ich identyfikacji i zatrzymaniach odgrywali funkcjonariusze kolaboracyjnej policji pomocniczej. Żydom zezwolono zabrać do getta posiadane kosztowności, ubrania oraz żywność na 5–6 dni. Klucze do mieszkań musieli natomiast oddać policjantom, którzy nadzorowali przesiedlenie. Dla esesmanów i miejscowych kolaborantów stworzyło to dogodną okazję do grabieży. Żydzi musieli pieszo udać się do getta. Podczas przemarszu byli okładani biczami i kolbami karabinowymi przez ukraińskich i rosyjskich policjantów.
Zeznania nielicznych ocalałych wskazują, że w getcie panowały bardzo ciężkie warunki bytowe i sanitarne. Nie dla wszystkich Żydów starczyło miejsca w budynkach mieszkalnych, stąd niektórzy byli zmuszeni spać pod gołym niebem. W chatach panowały przy tym nieco tylko lepsze warunki, gdyż w większości były pozbawione drzwi i okien. Żywność w zasadzie nie była wydawana, stąd liczne były przypadki śmierci głodowej, zwłaszcza wśród dzieci i osób starszych. Getto miało charakter zamknięty, a jego mieszkańcy nie mieli prawa go opuszczać. Niemniej codziennie grupy Żydów były zabierane przez policjantów do pracy poza gettem.