Pod względem technicznym pozwoliło to przede wszystkim na wykorzystanie części zasobów z części drugiej, chociażby Cesarskiego Konserwatorium, pozwalając zaoszczędzić czas na tworzeniu świata, a skoncentrować się na ujednoliceniu go pod względem wizualnym i artystycznym oraz zaprojektowaniu misji i napisania scenariusza, co przekładało się na możliwość stworzenia oryginalnego doświadczenia w krótkim czasie. Podobnie jak Dishonored 2, gra osadzona jest w dystopijnym steampunkowym świecie inspirowanym epoką wiktoriańską, połączonym z elementami nadprzyrodzonymi. Poziomy zaprojektowano jako otwarte, dające graczowi swobodę ich eksplorowania i wykonywania celów misji. Decyzje podejmowane przez gracza mogą mieć przełożenie na świat przedstawiony i fabułę. Ponowne wykorzystanie w całości Cesarskiego Konserwatorium pozwoliło zaprezentować twórcom, w jaki sposób miejsce to zmieniło się przez kilka miesięcy. W Dishonored 2 jest ono siedzibą wiedźm, mroczną i pełną tajemniczych artefaktów. W Death of the Outsider zajęte zostało przez religijną Kongregację Wszechludzi przeszukującą je w poszukiwaniu heretyckich artefaktów i chcącą oczyścić je z przejawów magii.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dishonored: Death of the Outsider · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.