W 1945 r. po krótkiej administracji parafii Stopnice oraz Pisarzowa uzyskał urlop z diecezji tarnowskiej do pracy na Ziemiach Odzyskanych. W styczniu 1946 r. został przyjęty do Administracji Apostolskiej Gorzowskiej przez ks. infułata Edmunda Nowickiego. Pierwszą placówkę Drawno, z wieloma kościołami filialnymi, musiał opuścić z powodu słabego zdrowia. Następnie objął funkcję ojca duchownego w Niższym Seminarium Duchownym w Słupsku (1948-1949). Zwolniony po roku na własną prośbę, został kapelanem Sióstr Franciszkanek i rektorem kościoła św. Ottona w Słupsku. Równocześnie przez rok był katechetą Szkoły Powszechnej nr 2 Słupsku, a w latach 1950-51 katechizował w czterech Szkołach Średnich Zawodowych w Słupsku. W czasie wakacji 1951 r. administrował chwilowo parafie w Boczowie, Torzymiu, Goraju, Wierzbnie i Kropiejewsku. mały|Ks. Stanisław Galas w drodze z Brzeźna Lęborskiego do Kostkowa (1958 r.) mały|Ks. Stanisław Galas w Brzeźnie Lęborskim z chórem parafialnym i siostrą organistką (ok. 1954) 1 kwietnia 1952 r. został mianowany proboszczem w parafii św. św. Piotra i Pawła w Brzeźnie Lęborskim. Początki pracy duszpasterskiej nie były łatwe. Mieszkał sam na plebanii w pustych pokojach. Stołował się w sąsiedztwie u starszej już wiekiem p. Pietrusiewiczowej, a gorliwi parafianie (p. Skrzyńscy, p.