Prace stolarskie przy ołtarzu wykonał Maciej Mach z Kisewa, natomiast rzeźby i zdobienia wykonał sam projektant. Prace przy ołtarzu zakończono w maju 1954 r., a 6 czerwca miało miejsce uroczyste poświęcenie, którego dokonał ks. kanonik Ferensowicz, dyrektor Niższego Seminarium Duchownego w Słupsku.
W lipcu 1956 r. proboszcz otrzymał wsparcie w postaci wikarego ks. Stanisława Stopy, dzięki czemu mógł objąć posługą duszpasterską także opuszczony, poewangelicki kościół w Salinie (ok. 9 km od Brzeźna). Trudne były warunki komunikacji. Ks. proboszcz dawał samochód ks. wikariuszowi, sam zaś czekał na furmankę, np. zimą, a gdy ta zawiodła, to szedł pieszo do szkoły, wstępując jeszcze do chorych z Panem Jezusem i słowem pociechy. Najważniejszym przedsięwzięciem sześcioletniej posługi ks. Galasa w Brzeźnie było podjęcie budowy nowej, dużej plebanii, która miała zapewnić lepsze warunki życia zarówno proboszczowi i wikaremu, jak i pracującym stale w parafii siostrom zakonnym. Projektowana plebania miała być na tyle obszerna, żeby pomieścić również salę na przedszkole. Do zimy 1957/58 ukończono fundamenty, a ks. dziekan Zygmunt Śliwka z Lęborka poświęcił kamień węgielny. Dalsze prace napotkały na poważne trudności. Brakowało przede wszystkim materiałów budowlanych, np. cegły, by dokończyć budynek „pod dach”.