Koło 6.00 godziny przyjechał na zepsutym rowerze (właściwie przyszedł) do Łęczyc i stąd poszliśmy do Brzeźna, by pościć, spowiadać, głosić ewangelię i celebrować. […] Pamiętam, że w uroczystość Wielkanocną ze względu na ówczesne przepisy o poście eucharystycznym mogliśmy obydwaj dopiero wieczorem o godzinie 19.00 spożyć pierwszy posiłek u pani Labudowej w Świetlinie. On nie tylko oddawał parafianom czas, zdrowie i wszystkie siły, ale podejmował dla nich niezwykłe umartwienia, chociażby to, że przez cały dzień Zmartwychwstania Pańskiego nie jadł nic i nie pił nic, bo wówczas woda łamała post eucharystycznyBłogosławieni ubodzy w duchu. Wspomnienia o ks. kanoniku Stanisławie Galasie, red. R. Mayer, Kostkowo-Pelplin 2001, s. 15-18..
Jednym z najbardziej charakterystycznych rysów duchowości ks. Galasa, który podkreślają wszyscy autorzy wspomnień, była wielka wrażliwość na los ubogich i zaniedbanych moralnie. O tym pisze również ks. Kumor. Właściwie wszystko, co miał, rozdawał. Gdyby siostry sercanki pewnych rzeczy z ubrania nie zamykały, to i te by rozdał. Gdy ktoś mówił, że nie chodzi do kościoła, bo nie ma butów, dawał mu buty. Gdy mówił, że nie ma ubrania, dawał mu ubranie. Chodził zawsze w tej samej wyszarzałej sutannie. […] Często na plebanii brakowało chleba na śniadanie, bo go wcześniej rano ksiądz rozdał proszącym.