W kwalifikacjach do Grand Prix Stanów Zjednoczonych zginął François Cevert, co spowodowało wycofanie się Tyrrella z wyścigu – w ten sposób tytuł w klasyfikacji konstruktorów obronił Lotus. Ponadto wkrótce później Stewart zrezygnował z Formuły 1, w związku z czym Tyrrell zatrudnił Jody’ego Schecktera i Patricka Depaillera. Z tymi kierowcami w składzie Tyrrell zajmował trzecie miejsce w klasyfikacji konstruktorów w sezonach 1974 i 1976 roku, w drugim z nich używając sześciokołowego Tyrrella P34. Po odejściu Schecktera do Wolfa Tyrrell zatrudnił Ronniego Petersona, a następnie Didiera Pironiego. Wycofanie się Elfa ze sponsoringu Tyrrella w 1979 roku spowodowało trudności finansowe zespołu i konieczność zatrudniania młodych kierowców, m.in. Michele Alboreto, Stefana Bellofa, Martina Brundle’a i Jeana Alesiego. Za sprawą Alboreto Tyrrell wygrał dwa wyścigi w latach 1982–1983. Sprzeciw Kena Tyrrella wobec stosowania silników turbodoładowanych spowodował niedofinansowanie z uwagi na brak zaangażowania dużego producenta. Stąd też zespół tracił młodych kierowców po wygaśnięciu ich kontraktów, a także charakteryzował się niestabilną sytuacją sponsorską. W 1987 roku do Tyrrella dołączył Harvey Postlethwaite, który m.in. zaprojektował udanego Tyrrella 019 na sezon 1990.