Holenderska konstrukcja Jana Wichersa, opatentowana jako „maszt powietrzny”, była jedynie próbą rozwoju konstrukcji amerykańskich i japońskich, przy czym maszt chrap Wichersa mógł być wysunięty na jedynie krótki czas i służył do wentylacji okrętu. Pierwszymi operacyjnymi jednostkami wyposażonymi w chrapy były holenderskie okręty podwodne typu O.19. Na większą skalę podczas II wojny światowej próbowały używać chrap hitlerowskie Niemcy, w ramach udoskonalania swojej floty podwodnej dla potrzeb bitwy o Atlantyk, jednak aż do końcowego okresu wojny, jedynie stosunkowo niewielka liczba U-Bootów została wyposażona w tego rodzaju system. Później zostały przejęte przez niemal wszystkich konstruktorów okrętów podwodnych.
Konstrukcja Konwencjonalny okręt podwodny korzysta zwykle z napędu elektrycznego zarówno w położeniu nawodnym, jak i podwodnym. W wynurzonym okręcie silnik spalinowy napędza generator elektryczny, który zasila napędzający okręt silnik elektryczny. Prąd wytwarzany przez generator ładuje także baterie akumulatorów, z których z kolei czerpana jest energia elektryczna zasilająca silnik elektryczny w trakcie pływania w zanurzeniu (jest to tzw. napęd diesel-elektryczny)Gabler: Submarine design, s. 63. Zgromadzona w baterii akumulatorów energia elektryczna pozwala jednak na stosunkowo krótki czas pobytu pod wodą.